Als je de pup net hebt, is voor hem alles nieuw, misschien vindt hij alles interessant of misschien is hij juist verlegen, in ieder geval komt er een moment dat hij z’n nestgenootjes mist en troost zoekt. Op dat moment moet je er net even zijn. Hij moet merken dat je hem aanvoelt en dan zul jij degene zijn die in eerste instantie “de vervanger” wordt voor datgene wat hij mist.

Je loopt een heel klein stukje weg, roept zijn naam + “kom hier” en omdat hij jou juist nodig heeft, komt hij onmiddellijk naar je toe hobbelen, waarop jij hem kunt troosten, aaien of stoeien. Je zorgt ervoor dat deze situatie zich nog enkele keren voordoet.

In de loop van die eerste dagen ontwikkel je al het bij je komen, waarbij je er voor zorgt dat je het commando  naam +“kom hier” niet te pas en te onpas gebruikt. In de weken die volgen moet je bewust met het commando “kom hier” om blijven gaan. Het moet een gewoonte worden om op dit commando onmiddellijk naar je toe te komen. Voor mij is het daarom het enige commando die ik tegelijk gebruik met zijn naam. Ik zeg dus altijd bijvoorbeeld: “Rex, kom hier”. Bij de andere commando’s noem ik alleen het commando. Ik zeg dus alleen “af” of “blijf”. Veronderstel je bent met de pup aan het wandelen. Hij loopt een eind weg te snuffelen, je roept zijn naam + “kom hier” en de pup reageert niet. Dan is er dus een situatie ontstaan die je niet wilt. Het kan zijn dat de pup jou niet heeft gehoord, maar het kan ook zijn dat er iets zijn aandacht heeft getrokken dat sterker is dan jouw commando. Als het laatste het geval is, moet je er op gaan letten of dat vaker gebeurt.

Het betekent dat de hond in de meeste gevallen wel naar je luistert, maar als het er echt op aan komt luistert hij dus niet. Hij kiest er te gemakkelijk voor om iets anders te doen dan wat jij van hem wilt. Als je later schapen in, bijvoorbeeld, de trailer wilt drijven, moet de hond echt tot op de centimeter te sturen zijn. Je gaat er dus op letten of de hond op een subtiele manier onder jouw gezag uit probeert te komen. Als dat het geval is moet je door jouw gedrag, jouw houding laten merken, dat jij de leider bent.

In het geval van niet bij je komen op naam + commando, kun je hem bijvoorbeeld gepast laten schrikken. Dat kan door een kluitje modder te gooien. Of je verheft je stem en loopt “boos” een paar stappen in zijn richting. Je moet dus nooit afwachten of hij misschien toch zal komen. Het initiatief moet bij jou liggen!

Je vervolgt je wandeling. Omdat de lijn licht is merkt de pup er niet echt veel van en hij zal al gauw weer zijn eigen gang gaan. Bij voorkeur loop je nu weer langs dezelfde plek waar zo interessant gesnuffeld werd. Je schept dus als het ware dezelfde situatie. De hond snuffelt, je laat hem rustig even zijn gang gaan en roept hem op de manier, die dus gewoon geworden is. Meteen geef je een rukje aan de lijn. Het moet een fel rukje zijn en het rukje moet precies op het goede moment worden gegeven. De pup moet ervaren dat als hij dat commando hoort, hij onverwijld en zo snel mogelijk naar jou toe moet komen. Daar wordt hij mee beloond door even te ravotten, hem te laten merken dat je heel tevreden over hem bent. Datzelfde herhaal je een paar keer. Dat herhalen moet niet eindeloos. Tijdens zo’n wandeling doe je dat twee of drie keer. Als iets goed gaat moet je stoppen. Vaak heeft de pup snel door wat de bedoeling is en dan hoef je de lange lijn niet steeds te gebruiken. Zelf gebruik ik de lange lijn zo weinig mogelijk, maar je kunt er meestal niet helemaal zonder. Het naam + “kom hier” moet je als oefening blijven bijhouden. Totdat het een vaste gewoonte is.